กำแพงกระดาษ*ขอบคุณ..เวลาที่ผ่านมา
posted on 05 Apr 2009 15:46 by aloneseptember in Feeling
ปลายเดือนเมษา เมื่อปีหนึ่ง ฉันได้เจอคุณครั้งแรก
ได้ดูหนังเรื่องแรกด้วยกัน
ได้ทาน MK ด้วยกันเป็นอาหารมิ้อแรก
......
เวลาผ่านหลังจากนั้นความผูกพันเกิดขึ้นเรื่อย ๆ
พอกพูนจนกลายเป็นความรู้สึกดี ๆ
และที่สุดก็กลายเป็นความรัก สำหรับฉัน
กี่ครั้งที่คำว่า "รัก" เอ่ยออกมาจากคุณ
เป็นทุกครั้งที่ฉันไม่เคยเชื่อมั่นในวาจา
และก็คงเป็นทุกครั้งที่คุณเจ็บปวด
กับการไม่เชื่อในคำนั้นจากปากคุณ
วันที่ฉันรักคุณ
ฉันไม่ค่อยเอ่ยพูดมันออกมาให้คุณได้ยิน
ทำหลายสิ่งอย่างสวนทางกับความรู้สึก
รักคุณมาก หวงคุณกว่าสิ่งใด
แต่สิ่งที่แสดงออกไป ทำร้ายคุณตลอดเวลา
หักหาญด้วยคำพูด ทำร้ายด้วยแววตา
คุณเจ็บปวด ฉันรู้
และไม่เคยมีคำขอโทษเอ่ยออกจากปากของฉัน
...
คนแย่ ๆ อย่างฉัน ที่ชอบเอ่ยชวนคุณเลิกรา
สมควรแล้วสินะ ที่วันนี้ที่สุด คุณก็ "ไป" ให้ฉันจริง ๆ
....
....
วันหนึ่งก่อนวันเลิกรามาถึง
คุณมีข้อความให้ฉัน ในข้อความนั้นทำฉันร้องไห้
และคุณขอคืน "ความผูกพัน"
....
ต้นเมษาปีนี้
ผ่านวันเลิกรา มา 3 เดือน 12 วัน
ฉันไม่เคยได้รู้ว่าคุณอยู่ไหน ยังอยู่บ้านหลังเดิมหรือไม่
ยังใช้ชีวิตคนเดียว หรือ อยู่กับใคร
แต่สองคืนที่ผ่านมา
บางอย่างที่ทำให้ฉันรู้ (คุณอาจตั้งใจอยากให้ฉันได้รู้)
คุณมีคนดูแล เอาใจใส่
......
สิ่งเดียวจากฉันวันนี้
ที่จะคิด และ รู้สึกต่อคุณได้อีก
ฉันขอบคุณ ทุกเวลานาที
ที่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่ใกล้ ๆ คุณ
ใช้ความรู้สึกทั้งหมดที่มีไปกับการรักคุณ
(แม้จะเป็นรักที่แสดงออกไม่ค่อยดีนัก)
ขอบคุณอ้อมแขนแน่น ๆ ที่คุณตระกองกอดทุกค่ำคืนที่ได้ใกล้
ในทุกค่ำคืนที่ฉันหลับไหลไปก่อน ขอบคุณที่ห่มผ้าให้
ขอบคุณสองมือที่ลูบผมไปมายามฉันหลับ (คุณอ่อนโยนอย่างนี้บ่อย ๆ)
ขอบคุณที่หอมแก้มกันเกือบทุกครั้งก่อนฉันออกไปทำงาน
ขอบคุณบ้านหลังเล็ก ๆ แต่อบอุ่นดีสำหรับฉัน ที่ให้ฉันได้ไปหา ไปพักพิงวันหยุด
ขอบคุณมือที่คอยจับเวลาดูหนัง
ขอบคุณมือที่คอยจูงเวลาเดินทาง
ขอบคุณไหล่เล็ก ๆ ที่ให้ฉันได้พิง เวลาอยากหลับบนรถเมล์
ขอบคุณน้ำใจดี ๆ ทุก ๆ อย่างที่เกื้อกูล
อีกมากมายนัก ที่อยากขอบคุณ
แต่เหนืออื่นใด
ฉันขอบคุณ "สำหรับความรัก บริสุทธิ์ใจ"
ที่คุณหยิบยื่น
ความรักเดียวทีได้จากคุณ เป็นความรักที่ฉันไม่เคยได้รับจากใคร
ไม่เคยสัมผัสได้จากที่ไหน (แม้จากครอบครัว)
...
วันนี้
ฉันจะไม่ถามคุณ หรือ ถามตัวเองใด ๆ
ว่าระหว่างเรา "จบ" ลงอย่างถาวรแล้วใช่ไหม
สิ่งที่ฉันรับรู้ได้ โดยไม่ต้องเอ่ยถามตัวเอง ไม่ต้องเอ่ยถามคุณ
"ใช่...ความผูกพันของเราจบแล้ว
ทุกอย่างล้วนแปรเปลี่ยนเป็นภาพความทรงจำแล้วทุกอย่าง"
แต่ฉันจะเก็บทุกความทรงจำนั้นไว้
ความรักที่มีให้คุณ ยังไม่เคยจางหายหรือแปรเปลี่ยน
ฉันจะดำรงชีวิต และ หัวใจ อยู่อย่างคนที่เข้าใจทุกอย่าง
ยอมรับทุกอย่าง ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
กับความทรงจำที่ดี ๆ ที่เคยมี เคยได้รับจากคุณ
...
อยู่ตรงไหนในโลก ฉันก็จะบอกใคร ๆ ว่า ฉันมีความรักเป็นของคนคนเดียว
และจะเป็นนิรันดร์
จากหัวใจ ขอบคุณทุก ๆ อย่างที่ผ่านมา
ปล.
- อาจเป็นบทความสุดท้าย ที่จะเขียนอะไรทำนองนี้ ในนี้ ในจอสีเหลี่ยมนี้
- แต่จะไม่มีวันหยุดเขียนถึงคุณ
- สมุด Diary ปากกา ดินสอ รอให้ฉันได้ถ่ายทอดความรู้สึก ความคิดถึง ถึงคุณเสมอ
- แม้รู้ คุณจะไม่ได้อ่านมัน จากความรู้สึกที่ฉันเขียน
- แต่ทุกครั้งที่หยิบปากกาดินสอมาเขียนถึงคุณ คือทุกครั้งที่ความรัก ความคิดถึงของฉันทำงาน
- รักคุณ
- ฉันเอง
แม้วันนี้ไม่มีสิทธิ์แสดงความรักให้คุณรับรู้
แต่ฉันเรียนรู้อย่างเข้าใจแล้วว่า
บางที การรักใครสักคน
ไม่จำเป็นหรอกนะ ที่จะต้องอยู่ด้วยกัน
ใกล้กัน กอดกัน หรือสัมผัสกัน
และไม่จำเป็นว่าเขาจะรักเรา(อยู่อีก)หรือไม่
การรัก โดยที่ไม่ต้องการสิ่งใดกลับคืนอีกแล้วนั้น
สำคัญกว่า
และวันนี้ จากนี้ไป
ฉันก็เชื่อมั่นว่า
ฉันสามารถ "รักคุณ" อย่างไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
ได้แล้วล่ะ
edit @ 5 Apr 2009 16:52:46 by n&p
สุดท้ายเราทำได้แค่เสียดาย . . .
#1 By ห้องนั่งเล่น* on 2009-04-05 16:08