ในความห่วงใย..ฉันขอบคุณ

posted on 03 Apr 2009 03:01 by aloneseptember

 

สามนาฬิกาตรง

มีเสียงเรียกเข้ามาในโทรศัพท์

บนหน้าจอบอกถึงชื่อของคนที่เรียกมา

จะรับสายดีไหม...

ฉันชั่งใจอยู่ ครึ่งนาที

แล้วก็ตัดสินใจรับสาย

....

ปลายสาย บอกกล่าวความห่วงใย

และให้มิตรไมตรี

แต่ฉันที่อยู่ทางนี้

กระอักกระอ่วนที่จะรับไมตรีนั้น

ความห่วงใย...ฉันขอบคุณยิ่งนัก

แต่ไมตรีที่หยิบยื่น

หากมากไป  ..  อย่างไรฉันก็รับไม่ได้จริง ๆ

....

ฉันคงย่ำแย่กับตัวเอง

ถ้าจะรับใครเข้ามา

ในวันที่หัวใจฉันไม่มีที่ว่างให้ใครคนอื่นได้ยืน

...

วันนี้..ข้างกายฉัน ว่างเปล่า

ไม่มีคนที่เคยอยู่เคียงข้าง ให้อิงไหล่

ไม่มีเสียงใส ๆ คอยเรียกขาน

คำดุด่า ว่ากล่าว เงียบหาย

เสียงปลุกให้ลุกไปทำงาน

เสียงโทรศัพท์ก่อกวนยามที่ฉันกำลังวุ่นวาย

ทุกอย่างเงียบหาย  เหมือนทุกอย่างระหว่างเรา

ได้ตายไปจากกัน

...

แต่สิ่งที่อยู่ข้างหัวใจฉัน

ยังไม่เคยเปลี่ยนไปไหน

ยังคิดถึงทุกวัน วันละนาน ๆ

รูปถ่ายยังเต็มห้อง ให้ได้นอนดู

ไม่เคยมีวันไหนที่ความคิดถึงจะหยุดทำงาน

และดูเหมือนจะยิ่งทำงานหนักขึ้นทุกวัน

...

เคยถามตัวเองว่า

ให้โอกาสตัวเอง ก้าวออกไปจากตรงนี้ดีไหม

แล้วมองหาใครใหม่ แทนเขา

 

แล้วใครกัน..ที่เข้ามาแทนเขาได้

ใครกันที่จะเหมือนเขา

คนเดียวในโลกที่แตกต่างจากใครคนใด บนโลกใบนี้

เขาเป็นหนึ่งเดียว ทั้งความคิดและการกระทำ

ที่สำคัญ

เขาเป็นคนเดียว ที่ "รักฉัน" จากความรักที่เขามี

...

แต่ความรัก ย่อมมีวันหมด

เพราะฉันเองที่ไม่ยอมเติมความเข้าใจลงไปในถ้วยของความรักนั้น

ฉันผิดเอง..

ฉันต้องรับผิดชอบความผิดนั้น

ด้วยความเจ็บปวดที่รุนแรงอย่างนี้

...............

อีกคน..

วันนี้ ก้าวเดินเข้ามา หยิบยื่นไมตรี ความห่วงใย

อยากเห็นฉันหลุดพ้น

แต่เขาไม่รู้หรอกว่า เวลาของฉันตอนนี้

มันยังไม่หมดเวลาที่ฉันจะต้องลงโทษตัวเอง

...

ฉันไม่ฟูมฟายความเจ็บปวด

แม้จะร้องไห้อยู่ทุกวี่วัน

แต่ฉันยังทนได้

..

ให้ฉันได้รู้ก่อนได้ไหม

ว่าข้าง  ๆ กายเขา  ข้าง ๆ หัวใจเขา

มีคนดูแลอย่างดีแล้ว

วันนั้นฉันจะยกโทษให้ตัวเอง

ปล่อยตัวเองให้หลุดพ้น

และเดินออกมาจากความรัก ที่มี

วันนั้น คงเป็นวันที่ฉันยอมเปิดใจ..

ให้ไมตรีจากคนห่วงใยได้บ้าง

...

แล้วจะรอฉันถึงวันนั้นไหม..

เพราะฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

ว่าจะอีกกี่นาน ที่ฉันจะตัดใจได้เสียที

ปล.

- ขอบคุณความห่วงใยยามราตรีกาล

แต่ฉันไม่เป็นไร  ถึงยังนอนร้องไห้

แต่ฉันยังสบายดี

- ขอบคุณจริง ๆ

 

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

ไม่อยากให้ใครโน้มกิ่งฟ้า

ฉันมันก็แค่คนธรรมดา

ที่ไม่กล้าจะรักใครแล้ว

#1 By September on 2009-04-03 03:29

หากมีที่ที่ควรยืน


ได้ไหม..

ที่จะยืนอยู่ตรงที่นั้น

อย่าก้าวออกมา

คืนข้างคนต่ำต้อยอย่างฉันเลย

ฉัน..ที่คุณได้เห็น ไม่สวยงามหรอก

หัวใจมีแต่รอยรั่ว

และเหนืออื่นใด

วันที่อีกคนยังเดินอยู่ลำพัง

ฉันก็ไม่กล้าหาญพอที่จะไปเดินเคียงข้างใคร

....

ขอบคุณจริง ๆ อีกครั้ง

ในไมตรี

#2 By September on 2009-04-03 03:33

จะให้คุณแวะมาอ่านทุกอย่างในนี้

จะยังอยากเอาฉันไปใส่ไว้ในความรู้สึกคุณอีกไหม

#3 By September on 2009-04-03 03:35

ไม่ใช่ว่าหาใครแทนที่ ... แต่ลองให้โอกาสตัวเองเปิดรับสิ่งดี ๆ จากใครสักคน ความสุขก็คงเป็นของเรานะ

รู้ว่าพี่ยังเสียใจ ... ก็ให้ได้แ่ค่กำลังใจนะ

big smile
คงไม่มีคำพูดใดที่จะบอกไปได้มากกว่า
เป็นกำลังใจให้นะคะ

เข้าใจว่าความคิดถึงมันเป็นยังไง...แต่ก็แค่นั้น
ทำได้แค่คิดถึง sad smile sad smile

#5 By Lovelyjay on 2009-04-03 10:14

ค่อยข้างเข้าใจ พื้นที่ในใจไม่มีใครแทนได้big smile