All I want to do is be free to love you

 

ขอยืมชื่อ หนังสือ เล่มที่เพิ่งซื้อมาล่าสุด

มาเป็นชื่อ entry นี้เลยละกัน

...

 

ล่าสุดกับหนังสือสองเล่ม ที่เพิ่งซื้อมาสด ๆ ร้อน  ๆ

เล่มแรก ที่แค่เห็นชื่อ หนังสือ ฉันก็รีบคว้ามากอดไว้แนบอกแล้ว

{ทำไมจะไม่คิดถึง}

มีคำโปรยหน้าปก ที่อ่านแล้ว ก็อมยิ้มให้กับตัวเองเล็ก ๆ

"รวมบทความใคร่ครวญชีวิต อันเหงางาม และ กรึ่ม ๆ เป็นบางครั้งคราว"

 

เล่มนี้เขียนโดย  "สุรชัย  พิงชัยภูมิ"  อดีตบรรณาธิการบริหารนิตยสาร freeform

มีเรื่องราวน่ารัก ๆ  มากมายที่แค่เปิดอ่านบางหน้า ฉันก็แย้มยิ้ม

มีบางหัวข้อ ที่ฉันอยากแนะนำ ซึ่งเป็นหัวข้อเรื่องที่ฉันรู้สึก "โดน" ให้กับความรู้สึกส่วนตัว

 

หน้า 47 เรื่อง "ลมหนาวในวันหยุดช่วงการประชุมเอเปกและการอกหักของประชาชนคนไทยคนหนึ่ง"

ดูสิ  รู้จักเอาเรื่องราว มาเชื่อมโยงกันได้ ทั้งที่ไม่น่าจะเข้ากัน  ดูแล้วน่ารักดี  

หน้า 67 เรื่อง "ไป-ตาย-ซะ!"  แค่ชื่อเรื่อง มันก็เหมือนอะไรบางอย่างวิ่งชน สำนึกให้ตัวเองรู้สึกกับคนบางคน

ขณะนี้เสียจริง ๆ    เหมือนอยากบอกใครซักคน ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ไม่นานมานี้ ว่า  "ไปตายซะ" 

หน้า 73 เรื่อง "ชีวิตเอย  จงเดินทางไป"  เห็นแล้ว ก็ทำให้รู้สึกมีกำลังใจในการต่อสู้ กับอะไรหลาย ๆ อย่าง แน่

นอนที่สุด ขณะนี้ ฉันต้องต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองอย่างหนักหน่วง  กับเรื่องของคนบางคน ที่ฉันอยากให้เขาไป

ตายซะให้พ้น ๆ ขณะนี้

หน้า 111 เรื่อง "เหี้ยเร่ร่อน และ ดุเหว่าหลงทาง"  อูย ... เห็นแล้วโดนกับเรื่องนี้อีกนั่นแหละ  ฉันรีบจับจองให้

ตัวเองเป็นดุเหว่าหลงทางในทันที  เพื่อที่ อีกฝ่ายที่เหลือ  จะได้เป็น.......เร่ร่อน

หน้า 183 เรื่องสุดท้ายของเล่ม "ทำไมจะไม่คิดถึง"  ชื่อเดียวกับชื่อหนังสือ  ถ้ามีใครสักคน ที่คุณไม่ได้เจอกับ

เขานาน  ๆ เดินเข้ามาแล้วถามคุณว่า  ไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรือ  ให้คุณเอาชื่อเรื่องนี้ ตอบไปได้เลย  "ทำไมจะไม่

คิดถึง"................และกับคนบางคน  ที่ยังสง่างามในจิตใจ แม้จะเลิกรากันไปด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม  อยากจะ

บอกมากกว่านั้นอีกว่า "โคตรจะคิดถึงต่างหากเล่า"

 

ฉันยังไม่ได้เปิดอ่านเนื้อหา และรายละเอียดของหนังสือเล่านี้  แต่แค่ชื่อเรื่องในเล่ม ก็น่าสนใจไม่ใช่น้อย

และยังมีอีกหลายเรื่อง ในเล่ม ที่น่าสนใจ

 

................

 

อีกเล่ม  "เซียนโปสการ์ด"  ของ เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย 

เพราะวันนี้ฉันได้รับโปสการ์ดจากมิตรคนหนึ่งที่รู้จักกันในโลกไซเบอร์ นามว่า "จอมยุทธน้อย"

หนังสือเล่มนี้ ก็เลยติดมือฉันมาด้วยระลึกโปสการ์ดใบที่เพิ่งได้รับมาด้วยนั่นล่ะ

อีกประการ เพราะเป็นคนชอบเขียนโปสการ์ด  ชอบส่งโปสการ์ด   และ เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย

ก็เป็นนักเขียนที่ชื่นชอบ  จึงเป็นเรื่องที่ไม่ต้องใช้เวลาตัดสินนานเลย ที่ได้เลือกซื้อเล่มนี้มา

 

 

ไม่ว่า ชีวิต และ หัวใจ จะหันเหไปทิศทางไหน

สำหรับฉัน ข้าง ๆ กาย  ไม่เคยห่างหายไปจากหนังสือ

ชีวิตที่ดีขึ้นมาได้ 

ส่วนหนึ่งก็มาจากการได้อ่านหนังสือดี ๆ

 

 

edit @ 4 Jul 2009 04:08:08 by n&p

edit @ 4 Jul 2009 04:09:02 by n&p

คุณคิดว่า  วันเวลาบนโลกใบนี้ มีให้เรายาวนานแค่ไหน?

มีบางเวลาไหมที่คุณว่างพอจะคิดถึงอะไรทำนองนี้

อย่างเช่นว่า  อะไรทำให้เราเจอกันในวันเวลาอันแสนสั้นนั้น

กับผู้คนมากมายบนดวงดาวสีฟ้า  มีเพียงไม่กี่คนหรอกที่เราจะได้พบและได้รู้จัก

และยิ่งไม่กี่คนเท่านั้นที่จะให้เรารัก

การพบเจอเป็นเรื่องน่ายินดี การจากกันเป็นเรื่องน่าเศร้า

และในเวลา ก็มีทั้งวันอันน่ายินดีกับวันอันแสนเศร้า(เราจะจากกันอย่างไร)???

 เป็นเรื่องน่าสะเทือนใจเมื่อรู้ว่าเวลาที่เหลืออยู่ จะไม่ได้พบกับคนที่รักอีก

 

หากเธออยู่ในดวงใจเราเสมอ

 

ชีวิตหนึ่ง อาจมีเพียงคน คนเดียวเท่านั้น อยู่ในหัวใจเราตลอดไป

ความทรงจำที่ดี จะช่วยปลอบประโลมวันคืนแห่งการพลัดพรากลงได้

มิเช่นนั้นแล้ว เราจะทนทานกับความรู้สึก "ตราบชั่วชีวิต" ได้หรือ

กับผู้คนมากมายบนโลกใบนี้ มีไม่กี่คนเท่านั้นที่เราจะได้พบและได้รู้จัก

และเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะทำให้เรารัก

จงเก็บความรักนั้นไว้ในใจตลอดไป

 

(โปรยปกหลัง : นกดวงจันทร์  By  อภิชาติ เพชรลีลา)

 

 

ปล.

คนดี  ตราบชั่วชีวิต

ฉันจะไม่มีวันลืมเลือน

ทุกวินาที  ที่เคยที่ดีงามระหว่างเรา

 

 

ไม่กี่วันที่ผ่านมา

มีคนนึง บอกกับฉันว่า

 

"การเดินออกจากความเจ็บปวดน่ะ  ง่ายนิดเดียว

ก็แค่ก้าวเท้าออกมาเท่านั้นเอง"

 

หากในชีวิตมีวงกลมหลายวง

ให้เราเลือกยืน

ไม่มีใครอยากยืนอยู่ในวงกลมที่มีความเจ็บปวด

แต่บางที ในความเป็นชีวิต

เราเองก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะพาตัวเองไปเจอวงกลมแห่งความเจ็บปวดนั้น

บางครั้งโดยตั้งใจ  และบางครั้งไม่ได้ตั้งใจ

ที่ไม่ได้ตั้งใจไปเจอ..เราจะยืนอยู่ในวงกลมนั้นไม่นาน

แต่ที่ตั้งใจไปเจอความเจ็บปวดนี่สิ..

บางทีก็ยากเหลือเกินที่จะยกเท้าก้าวออกมาจากความเจ็บปวดนั้น

 

ฉัน

 

จมตัวเองอยู่ในวงกลมแห่งความเจ็บปวดนั้น ยาวนานนักแล้ว

บางครั้งรู้...ว่าแค่ก้าวออกมา ทุกอย่างก็หาย

แต่ที่ไม่ยอมก้าวออกมา เพราะหัวใจตัวเองต่างหากที่ไม่ยอม

รักความเจ็บปวดนั้น 

รักคนต้นเรื่องแห่งความเจ็บปวดทั้งหมดที่กำลังเป็น

รัก  แม้ วันนี้ยอมรับแล้วว่า

ไม่มีอะไรกลับมาให้เหมือนเดิมได้อีก

รัก จึงยอมเจ็บปวดอย่างนี้ทุกวี่วัน

รัก ..เพราะการเจ็บปวดจากความรัก ที่เคยเป็นของคุณ

ฉันมีความสุขดี กับความเจ็บปวดนี้ที่เป็น

..............

แล้วฉันจะวาดเส้นวงกลมของความเจ็บปวดนี้

ให้สวยงาม ตามนิยามความเจ็บปวดที่งดงามของฉันเอง

 

 

คุณ :

 

กี่วัน ผ่าน

กี่ความเจ็บปวดที่ต้องรู้สึก

ไม่มีสิ่งไหน

ทำให้เลิกรักคุณแม้นาทีเดียว

 

 

 

edit @ 9 May 2009 03:49:20 by n&p