คืนฝนตกและคนเหงา ๆ

posted on 05 Sep 2011 20:22 by aloneseptember
 
เมื่อปลายเดือนที่ผ่านมา คืนวันที่ 28 สิงหา 54
เมืองหลวงฉ่ำไปด้วยเม็ดฝน
 
เวลาเที่ยงคืนกว่า ฝนยังตกปรอย  ๆ
หัวใจคนเรา มันช่างเหงาดีนัก เมื่อฝนลงเม็ดบางเบาแบบนี้
 
ฉัน...ในคืนวันที่ยังมีเรื่องราวหนัก "หัวใจ"
ข่มตาให้หลับไม่ได้เอาเสียเลย
..
..
บนเส้นทางที่มีรถเมล์วิ่งผ่านไปยังปากคลองตลาด
ฉันลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อยืดธรรมดาสีขาว
กับกางเกงขาสั้นสีดำ  รองเท้าแตะลายลิงน้อย
เดินออกไป รอรถเมล์สาย 2 เพื่อไปยังปากคลองตลาด
 
นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
ที่ฉันไม่ได้โดยสารรถเมล์ประจำทางในเมืองหลวง
ยามค่ำคืน ที่ฝนปรอย ๆ การนั่งเหงา ๆ บนที่นั่งเดี่ยว หยิบโทรศัพท์
ขึ้นมาเปิดเพลงที่เลือกบันทึกเอาไว้ ฟังไปเรื่อย ๆ
 
ถนนหนทางในค่ำคืนที่เมืองหลวงฉ่ำฝนเบาๆ
ทำให้ฉันรู้สึกว่า เมืองหลวงยามดึก มันช่างน่ารักกว่าตอนกลางวันหลายร้อยเท่า
 
ฉันถึงปากคลองตลาด เมื่อเวลา ตีหนึ่งกว่า   ๆ 
ผู้คนบางตา  เห็นแต่เด็กเข็นตะกร้ามากกว่าคนซื้อหาดอกไม้
แม่ค้าแอบบ่นให้ได้ยิน เป็นระยะ ๆ ที่เดินผ่าน ว่าคืนนี้ผู้คนหายไปไหน
 
นั่นสิ ค่ำคืนฝนตกแบบนี้ คนที่เขามีหัวใจปกติดี
ก็คงนอนหลับฝันดี ด้วยบรรยากาศที่น่านอนห่มผ้าอุ่น ๆ ฟังเม็ดฝนเบา ๆ
 
ก็คงมีแต่คนแบบฉัน 
ที่หัวใจไม่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเหมือนใครเขา
มาเดินเหงาโดดเดี่ยวลำพังอยู่ปากคลองตลาดคนเดียวแบบนี้
 
ความสวย สด ของดอกไม้ที่วางขายตลอดริมทางเดิน
อดใจไม่ได้ที่จะเก็บบันทึกเอาไว้ดูความสวยสดของมัน
 
เจอกุหลาบหลากสีมากมาย วางเรียงรายยั่วยวนใจ
และต้องตัดสินใจซื้อมาด้วยอดใจไม่ไหว
 
กุหลาบมัดใหญ่ ๆ ที่ถ้าหากเป็นช่วงวาเลนไทน์ คงจะมัดละหลายร้อย
แต่ช่วงปกติแบบนี้ฉันซื้อมันมา แค่มัดละ 50-60 บาท
 
หอบกุหลาบมัดใหญ่ ๆ  3 มัด
ซึ่งฉันควรใช้คำว่า"อุ้ม" ดูจะเหมาะกว่า
กับพวงมาลัย ดอกมะลิ ที่เพิ่งร้อยเสร็จใหม่  ๆ อีก 2 พวงมาไหว้พระ
 
......
 
รุ่งเช้า  เอามัดนึง ไปให้บางคน ก่อนเขาออกไปทำงาน
ยื่นให้ทั้งมัดที่มีกระดาษหนังสือพิมพ์ห่ออยู่อย่างนั้น
พร้อมข้อความสั้น ๆ วางไว้ด้านบน
 
คนรับทำหน้างง ๆ แต่ก็รับมันไป
 
เราตัดสินใจคืนหัวใจให้แก่กัน มาตั้งแต่ 1 สิงหา 
เกือบ 1 เดือนผ่านมา ฉันไปยื่นดอกไม้ให้เธอหน้าบ้าน
หลังจากที่เราไม่ได้คุย ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยไม่ว่าทางไหน
 
เธอคงไม่เข้าใจฉัน  แต่เพราะฉันกำลังจะพยายามเข้าใจตัวเอง
 
....
 
เธอออกไปทำงานแล้ว  ซักพักแม่เธอแวะมาหาฉัน
เห็นดอกไม้ในแจกันที่ฉันจัดไว้
เลยถามฉันว่า  งั้นดอกไม้ในตู้เย็นที่บ้าน  ก็เป็นของฉันใช่ไหม
ฉันก็บอกเลี่ยงๆ ไปว่า แวะไปปากคลองมา เลยซื้อมาให้เขา 
แม่ของเธอก็เลยบอกว่า งั้นรอเธอกลับมาจัดเองตอนเย็นดีกว่า
 
แม่เธอ ที่ดีกับฉันมาก 
แม่เธอ ที่คงเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรา
แม่เธอที่ตอนนี้คงรู้แล้ว ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน  แต่ก็ช่วยอะไรฉันไม่ได้
 
เพราะแม่เธอเคยบอกว่า ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของเราสองคน
 
....
 
เธอ
ดอกไม้ช่อนั้น  ฉันรู้ ไม่กี่วันมันก็เหี่ยวเฉา
แต่สิ่งที่ยังค้างอยู่ในหัวใจของฉัน เธอเองก็คงรู้ ว่ามันจะยังเป็นอย่างไรอยู่
 
ฉันเลิกโกรธเคืองไปแล้ว  เพราะไม่มีประโยชน์อะไร
และความรัก ไม่เคยสอนให้ใครเกลียดกัน
ความรัก คือ การรัก 
 
ไม่ต้องห่วงนะ 
ถึงวันนี้แล้ว เดือนกว่าแล้ว ที่เราหันหลังให้กัน
(แต่ก็ยังต้องเห็นกันอยู่ทุกวัน)
ฉันพอจะยิ้มให้ตัวเองได้บ้างแล้ว
อยากให้เธอสบายใจนะ